نقدی بر کتاب شازده احتجاب
کتاب روایت‌گری فوق‌العاده‌ای داشت و می‌توانست کلاس درسی برای آموزش ریتم در داستان باشد. هر جمله نقشی در پیشبرد داستان داشت و نابجا نبود. هرچند تا اواسط داستان…
ادامه‌ی نوشتهمرضیه احمدی
نوشته‌های اخیر
همه‌ی نوشتههاگرههای کور
بوی خون از در دماغش می‌پیچید. نور ماه دشت را مثل روز روشن کرده بود و جایی برای قایم‌شدن نمی‌گذاشت.
ادامه‌ی نوشتهنیمهسوخته
وقتی درِ آسانسور باز شد، خیره به سطل آشغال ماند. چند لحظه بعد، خودش را دید که با تمام توان به آن لگد می‌زند.
ادامه‌ی نوشتهآخرین قدم‌ها
تپه‌های خاکی، آسمان پرستاره را تکه‌تکه کرده بودند. ماشین از جاده‌ی خاکی بالا رفت و روی یکی از تپه‌ها ایستاد.
ادامه‌ی نوشتهخلاصه فیلم باشگاه مشت‌زنی با گونه زبانی کهن
چنین گویند که مردی بود در روزگاری پریشان، که خواب از دیده‌اش گریخته و دل از زندگانی سیر گشته بود.
ادامه‌ی نوشتهجنوب، همان غریبهٔ کوچک
بعضی فیلم‌ها را که می‌بینی، حس می‌کنی کارگردان می‌خواسته چیزی را ثابت کند. اما «باشو، غریبهٔ کوچک» از آن فیلم‌ها نیست.
ادامه‌ی نوشتهاز سرود سکوت
«شاید جهان،
هرگز منتظر ما نبوده است.»
«انسان برای سکون ساخته نشده است. ما موجوداتی هستیم که در فاصلهٔ میان امنیت و ناشناخته‌ها نفس می‌کشیم.»
«در این روزها، من بیشتر به زنده‌ماندن فکر کرده‌ام تا زیستن.»
«این زبان، تنها ابزار بیان نیست؛ میدانِ زیستن است.»
«طبیعت پادزهر زمان است؛ کمی به روشنایی سبز و چشم‌انداز دور خیره شو، شاید آنجا اثری از امید بیابی.»
«سوگ دو چهره دارد؛ یک چهره‌اش اشک است، دیگری آتش.»