نقدی بر کتاب شازده احتجاب
کتاب روایت‌گری فوق‌العاده‌ای داشت و می‌توانست کلاس درسی برای آموزش ریتم در داستان باشد. هر جمله نقشی در پیشبرد داستان داشت و نابجا نبود. هرچند تا اواسط داستان…
ادامه‌ی نوشتهنوشتهها
داستان‌ها، جستارها و یادداشت‌هایی که از خواندن، مشاهده کردن و کنجکاوی زاده شده‌اند.
گره‌های کور
بوی خون از در دماغش می‌پیچید. نور ماه دشت را مثل روز روشن کرده بود و جایی برای قایم‌شدن نمی‌گذاشت.
ادامه‌ی نوشتهنیمهسوخته
وقتی درِ آسانسور باز شد، خیره به سطل آشغال ماند. چند لحظه بعد، خودش را دید که با تمام توان به آن لگد می‌زند.
ادامه‌ی نوشتهآخرین قدم‌ها
تپه‌های خاکی، آسمان پرستاره را تکه‌تکه کرده بودند. ماشین از جاده‌ی خاکی بالا رفت و روی یکی از تپه‌ها ایستاد.
ادامه‌ی نوشتهخلاصه فیلم باشگاه مشت‌زنی با گونه زبانی کهن
چنین گویند که مردی بود در روزگاری پریشان، که خواب از دیده‌اش گریخته و دل از زندگانی سیر گشته بود.
ادامه‌ی نوشتهجنوب، همان غریبهٔ کوچک
بعضی فیلم‌ها را که می‌بینی، حس می‌کنی کارگردان می‌خواسته چیزی را ثابت کند. اما «باشو، غریبهٔ کوچک» از آن فیلم‌ها نیست.
ادامه‌ی نوشتههدف نزدیک
کلید در قفل چرخید. عروس هلندی گوشهٔ قفس افتاده بود، بی‌حال از گرما و تشنگی. «دوست داری آزادت کنم؟»
ادامه‌ی نوشتهرویایت چیست؟
این سؤال را در کتاب هنر زندگی کردن دیدم. سؤال ساده بود، اما در ذهنم مثل حس ضربه‌ای داشت که ناخواسته به سرم خورده بود.
ادامه‌ی نوشته
شکوهِ زبان، شکوهِ ماندن
هر بار که صفحه‌ای از سوگ سیاوش را ورق می‌زنم، بیش از آنکه با اسطوره‌ها روبه‌رو باشم، با زبان روبه‌رو می‌شوم؛ با فارسی.
ادامه‌ی نوشته
سوگ؛ آتشی زیر خاکستر
در این سرزمین، پیش از آنکه بیاموزیم چگونه جشن بگیریم، آموخته‌ایم چگونه سوگوار باشیم.
ادامه‌ی نوشته
نه به استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن
در این دنیا واقعی بودن به همه چیز می‌ارزد؛ حتی اگر ناقص‌ترین و مسخره‌ترین نظرات را در پی داشته باشد.
ادامه‌ی نوشته
ملالِ تعادل
آیا می‌شود میان خواستن و نخواستن، میان کار و استراحت، میان جاه‌طلبی و رضایت، نقطه‌ای پیدا کرد که هم متعادل باشد و هم زنده؟
ادامه‌ی نوشته
مرکزِ هیچ منظره‌ای
همه‌چیز پیش از آمدن ما آغاز شده بود. رود، پیش از اولین اشک‌های انسان، جریان داشت.
ادامه‌ی نوشته
صبر؛ جنبشی خاموش
تصمیم گرفتم این‌بار از خود بنویسم، از دشوارترین کار جهان: خودنگری و خودکاوی.
ادامه‌ی نوشته
ناخدا
خیره به آب داخل لیوان بود. کاش ناخدا نبود. کاش حداقل دزد نبود؛ آن وقت حرفش خریدار بیشتری داشت.
ادامه‌ی نوشته
کاراکترِ فردا
ما هر روز با کاراکتر جدیدی از خودمان مواجهیم که با دیروزی فرق دارد؛ اهمال‌کاری نتیجه‌ی ارتباط ضعیف با همان خودِ فرداست.
ادامه‌ی نوشته
ذهن مصداق‌یاب
از بچگی جوری تربیتمان کرده‌اند که غلط‌ها را بیابیم. به درست‌ها کاری نداشتند، گویی تلاشی پشتش نیست.
ادامه‌ی نوشته
نوشته‌ای درباره مرگ
طبیعت پادزهر زمان است؛ کمی به روشنایی سبز و چشم‌انداز دور خیره شو، شاید آنجا اثری از امید بیابی.
ادامه‌ی نوشتهنوشتهای در این دسته پیدا نشد.